ดีใจจัง ผมออกจากโรงพยาบาลมาอยู่ที่หมู่บ้านแล้ว คืนนี้ผมจะนอนค้างคืน
ที่บ้านพี่น้องทาวเฮ้าส์หลังนั้น. . .เค้าพาผมไปหาหมอ
แต่ผมสร้างวีรกรรมนิดหน่อย ผมอึในรถพี่เค้า ก็มันตื่นเต้น. . .
จะได้กลับมาที่หมู่บ้านนี่นา ว๊า แย่จัง

พอผมลงจากรถ มีเด็กๆหลานของพี่เล็ก เจ้าของร้านข้าวที่ให้ข้าวผม
มาถามหาผมกันใหญ่ เข้ามาเล่น แล้วก็พูดว่า " นี่หมา ของหนูๆ"
แล้วก็เข้ามากอดผม ผมล่ะซึ้ง...บอกไม่ถูกเลย ก็ผมบอกแล้วไง ว่ามีคนเอ็นดูผมเยอะ

ไม่ทันไร ก็มีป้าโด่งตามมาสมทบ ขอสาธยายก่อนว่าป้าโด่งใจดีกับผม และเพื่อนจรจัด
ของผมมาก...มาก

ป้าให้ข้าวพวกผมกินทุกวัน ไม่ได้กินธรรมดา ผมได้กินตับไก่นะ
หลังจากปิดร้านขายหนังสือ ตรงข้ามทางเข้าซอยแล้ว
ป้าจะเดินกลับมาพร้อมถุงข้าวถุงใหญ่ พวกผมเดินตามกันเป็นพรวน
ป้าเรียกผมว่า ลุงโจ ป้าคงคิดว่าผมแก่แล้ว แต่จริงๆผมยังหนุ่มอยู่นะ
คงเพราะรูปร่างผอมแห้งเกร็งของผมและผิวเหี่ยวๆของผม
หมอยังบอกเลยว่า ผมเป็นหมาหน้าแก่ ผมก็ยังขำๆอยู่
คงจะจริง ไม่งั้นคนจะเรียกผมว่าลุงเหรอ อาจเป็นไปได้ว่า ผมเครียดด้วย

จริงๆผมน่ะก่อนจะมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ ผมเคยหากินอยู่ที่กลางซอยมาก่อน
แต่อยู่มาได้สักปี ก็มีคนมาเปิดร้านก๋วยเตี๋ยว ผมโดนไล่ที่โดยโดนน้ำร้อนสาด
ขาด้านซ้ายของผมเป็นแผลพุพองไปแถบนึง แล้วก็เดินโซซัดโซเซ มาที่นี่แหละ

แต่นี่ผมก็โดนกักบริเวณนิดหน่อยเพราะผมยังไม่แข็งแรง ถ้าปล่อยผมไปอยู่เอง
มีหวังผมก็ต้องไปคุ้ยขยะกินอะไรประหลาดๆอีกแน่ๆ

ผมก็หวังว่าชีวิตผมหลังจากนี้ จะไม่มีใครรังแกผมอีก
พวกพี่ๆ คิดอย่างผมมั้ย . . .

น้องแหล่ม ( อีกสักชื่อ )